Το μεγάλο εύρος κίνησης της άρθρωσης του ώμου και η αστάθεια του ώμου αποτελούν αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος. Χάρη στην ανατομική κατασκευή της άρθρωσης, όσο μεγαλύτερο εύρος κίνησης διαγράφει η κεφαλή του βραχιονίου, τόσο περισσότερο καθίσταται ευάλωτη σε πιθανή έξοδό της από την άρθρωση (εξάρθρημα). Αυτό βέβαια, δε σημαίνει ότι σε οποιαδήποτε ακραία κίνηση του ώμου συμβαίνει και εξάρθρημα. Η αποφυγή εξαρθρήματος και η παραμονή της βραχιόνιας κεφαλής εντός της ωμογλήνης επιτυγχάνεται χάρη στη συνδυασμένη δράση των σταθεροποιητικών μηχανισμών του ώμου.

Οι μηχανισμοί αυτοί περιλαμβάνουν τα εξής:

  • Ανατομία της άρθρωσης: Η κεφαλή του βραχιονίου και η ωμογλήνη αρθρώνονται όπως μια σφαίρα σε μια συμπληρωματική (σχεδόν) κοιλότητα.
  • Αρθρικό υγρό: Κυκλοφορεί σε ελάχιστη ποσότητα μεταξύ ωμογλήνης και βραχιόνιας κεφαλής, υποβοηθώντας την μεταξύ τους επαφή.
  • Επιχείλιος χόνδρος: Είναι ένας δακτύλιος συνδετικού ιστού περιμετρικά του χείλους της ωμογλήνης. Διπλασιάζει το βάθος της ωμογλήνης και παράλληλα δημιουργεί ένα φραγμό που εμποδίζει την έξοδο της κεφαλής του βραχιονίου.
  • Αρθρικός θύλακος: Είναι ένας υμένας συνδετικού ιστού που περικλείει  την ωμογλήνη και την κεφαλή του βραχιονίου και οριοθετεί την άρθρωση. Σε ορισμένες θέσεις του είναι ιδιαίτερα παχύς (οι παχύνσεις αυτές είναι σύνδεσμοι) και προλαμβάνει την έξοδο της βραχιόνιας κεφαλής  κατά τις υπερβολικά ακραίες θέσεις της.
  • Μύες: Η δράση των μυών του στροφικού πετάλου και της μακράς κεφαλής του δικεφάλου κυρίως, καθηλώνει την κεφαλή του βραχιονίου εντός της άρθρωσης.

Οποιοσδήποτε παράγοντας επηρεάζει τους παραπάνω μηχανισμούς, καθιστά την άρθρωση του ώμου πιο ευάλωτη σε αστάθεια. Συχνά, εάν δεν υπάρξει άμεση διάγνωση και θεραπεία,  η επιδείνωση ενός σταθεροποιητικού μηχανισμού συνεπάγεται μοιραία και την ανεπάρκεια των υπολοίπων.

Παράγοντες που επηρεάζουν η σταθερότητα του ώμου είναι:

  • Εξάρθρημα του ώμου (με ή χωρίς συνοδό κάταγμα)
  • Επαναλαμβανόμενα επεισόδια εξαρθρήματος ή υπεξαρθρήματος χωρίς θεραπεία
  • Καταπόνηση του ώμου λόγω συστηματικής χρήσης του άνω άκρου σε ακραίες θέσεις (πχ αθλητές ρήψεων, πετοσφαίρισης, αντισφαίρισης, κολύμβησης)
  • Συστηματική συνδεσμική χαλαρότητα
  • Μυϊκοί σπασμοί (επιληψία, ηλεκτροπληξία)

Σε κάθε περίπτωση αστάθειας του ώμου, στόχος της θεραπείας είναι η αποκατάσταση των παραπάνω σταθεροποιητικών μηχανισμών. Ανάλογα με την αιτιολογία και την ταξινόμηση της αστάθειας, η αποκατάσταση μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική (αρθροσκόπηση ώμου – αρθροσκοπική αποκατάσταση αστάθειας ώμου).

Για επείγοντα περιστατικά       213 0331715 / 697 2023834