εξάρθρημα αγκώνα 2

Εξάρθρημα αγκώνα ονομάζουμε οποιονδήποτε τραυματισμό, κατά τον οποίο, τα οστά του αντιβραχίου (κερκίδα, ωλένη) μετατοπίζονται υπερβολικά σε σχέση με το βραχιόνιο, ξεπερνώντας τα φυσιολογικά όρια της άρθρωσης.

Η κάκωση είναι αρκετά συχνή (ακολουθεί σε συχνότητα το εξάρθρημα του ώμου) και παρατηρείται κυρίως σε ασθενείς ηλικίας 10-40 ετών.

Ο μηχανισμός της κάκωσης περιλαμβάνει κυρίως την πτώση στο έδαφος και τη στήριξη του ασθενούς στο πάσχον άνω άκρο, με αποτέλεσμα την εφαρμογή αξονικών και στροφικών δυνάμεων στην άρθρωση και κατά συνέπεια την αποσταθεροποίησή της.

Αρχικά, υφίσταται ρήξη ο έξω πλάγιος σύνδεσμος του αγκώνα και στη συνέχεια, ανάλογα με τη σφοδρότητα του τραυματισμού, μπορεί να συμβούν κατάγματα στην κερκίδα και την ωλένη και ρήξη του έσω πλαγίου συνδέσμου.

εξάρθρημα αγκώνα 1

Οπίσθιο εξάρθρημα αγκώνα (συχνότερο) : προς τα πίσω παρεκτόπιση της κερκίδας και της ωλένης σε σχέση με το βραχιόνιο

Τα εξαρθρήματα του αγκώνα διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες:

  • Απλά εξαρθρήματα: όταν τα οστά εξαρθρώνονται χωρίς να υφίστανται κάταγμα.

  • Σύνθετα εξερθρήματα: όταν το εξάρθρημα συνδυάζεται με κάταγμα των οστών του αγκώνα (κύριος εκπρόσωπος αυτής της κατηγορίας είναι η “ατυχής τριάδα του αγκώνα”).

Η κλινική εικόνα είναι ιδιαίτερα “θορυβώδης” και περιλαμβάνει:

  • πόνο,

  • παραμόρφωση,

  • εκχύμωση (μελανιά) και

  • αδυναμία κίνησης του αγκώνα,

  • αιμωδίες (μούδιασμα, λόγω νευρικής βλάβης) ή/και

  • ψυχρότητα του πάσχοντος άκρου (λόγω αγγεικής βλάβης).

Η διάγνωση τίθεται άμεσα με απλή επισκόπηση του παραμορφωμένου αγκώνα του ασθενούς. Η διενέργεια απλών ακτινογραφιών είναι απαραίτητη για τον καθορισμό του τύπου του εξαρθρήματος και την εφαρμογή της αντίστοιχης θεραπείας.

Σε απλές περιπτώσεις (χωρίς κάταγμα), γίνεται ανάταξη του εξαρθρήματος και ακινητοποίηση του αγκώνα σε ανάρτηση, για λίγες ημέρες . Στη συνέχεια, ο ασθενής εντάσσεται σε πρόγραμμα φυσιοθεραπείας προκειμένου να αποφευχθεί η δυσκαμψία (αγκύλωση) του τραυματισμένου αγκώνα και παράλληλα, να επιτευχθεί η σωστή επούλωση των τραυματισμένων συνδέσμων της άρθρωσης.

Στις περιπτώσεις των σύνθετων εξαρθρημάτων, η θεραπεία εξατομικεύεται ανάλογα με τον τύπο της βλάβης. Το κάταγμα-εξάρθρημα του αγκώνα πρέπει να ανατάσσεται άμεσα, με τον ασθενή σε καταστολή (μέθη) και στη συνέχεια να ακολουθεί η χειρουργική αποκατάσταση των τραυματισμένων ιστών.

1

Οστεοσύνθεση κατάγματος κεφαλής κερκίδας

2

Οστεοσύνθεση κατάγματος κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης

Στις επεμβάσεις σύνθετων εξαρθρημάτων, στόχος μας είναι η οστεοσύνθεση των καταγμάτων και η ανακατασκευή των τραυματισμένων συνδέσμων. Αφού ολοκληρωθεί η ανατομική αποκατάσταση όλων των οστικών και συνδεσμικών στοιχείων, ελέγχουμε διεγχειρητικά την κινητικότητα και τη σταθερότητα της άρθρωσης. Εφόσον έχει επιτευχθεί σταθερότητα (ο αγκώνας δεν εξαρθρώνεται σε όλο το εύρος της κίνησής του), η επέμβαση θεωρείται επαρκής. Σε περιπτώσεις, όμως, που ο αγκώνας συνεχίζει να εξαρθώνεται παρά τη χειρουργική μας παρέμβαση, συνεχίζουμε σε περαιτέρω συνδεσμική ενίσχυση της άρθρωσης, εφαρμόζοντας ειδικές τεχνικές ανά περίπτωση, έως ότου επιτύχουμε την επιθυμητή σταθερότητα.

Μετεγχειρητικά, ο ασθενής με εξάρθρημα αγκώνα ακολουθεί εξατομικευμένο πρόγραμμα αποκατάστασης, το οποίο αποσκοπεί στην ταχεία και ασφαλή κινητοποίηση του χειρουργημένου αγκώνα και στην ενδυνάμωση των ανακατασκευασμένων συνδέσμων της άρθρωσης.

Διαβάστε επίσης:

Ατυχής τριάδα του αγκώνα (terrible triad)

Αστάθεια αγκώνα

Εξάρθρημα αγκώνα – Περίπτωση ασθενούς

Για επείγοντα περιστατικά       213 0331715 / 697 2023834