Η άρθρωση του ώμου αποτελεί μια ιδιαίτερη ανατομική κατασκευή που επιτρέπει στο άνω άκρο να κινείται με μεγάλη ελευθερία προς όλες τις κατευθύνσεις. Αναπόφευκτα όμως, το μεγάλο εύρος κίνησης της άρθρωσης επιτυγχάνεται εις βάρος της σταθερότητάς της. Αυτό σημαίνει ότι, τη στιγμή που η κεφαλή του βραχιονίου σημειώνει το μέγιστο εύρος της κίνησής της (πχ. υπερβολική απαγωγή – απομάκρυνση από τον κορμό) είναι ταυτόχρονα ευάλωτη να «ξεφύγει» από το όρια της άρθρωσης και να υποστεί εξάρθρημα.

Η παραμονή της κεφαλής του βραχιονίου μέσα στην ωμογλήνη κατά τη διάρκεια των διαφόρων κινήσεων του άνω άκρου και η αποφυγή εξαρθρήματος επιτυγχάνεται χάρη στη δράση των σταθεροποιητικών μηχανισμών του ώμου. Η αποτυχία αυτών των μηχανισμών είναι συνώνυμη της αστάθειας του ώμου (πιο σωστός όρος επιστημονικά σε σχέση με το εξάρθρημα).

Εξάρθρημα ώμου ονομάζουμε την έξοδο της κεφαλής του βραχιονίου πέρα από τα όρια ης ωμογλήνης. Στις περισσότερες περιπτώσεις η κεφαλή αδυνατεί να επιστρέψει στην αρχική της θέση, παραμένει εκτός της άρθρωσης και χρειάζεται να πραγματοποιηθεί ειδικός χειρισμός για την ανάταξή της.

Στην περίπτωση αυτή το εξάρθρημα ονομάζεται τραυματικό και ανάλογα με την κατεύθυνση εξόδου της βραχιόνιας κεφαλής, διακρίνεται σε τρεις τύπους:

  • Πρόσθιο εξάρθρημα ώμου (το συχνότερο)
  • Οπίσθιο εξάρθρημα ώμου
  • Κατώτερο εξάρθρημα ώμου

Υπεξάρθρημα ονομάζεται η κίνηση της βραχιονίου κεφαλής μέχρι τα όρια της ωμογλήνης και η άμεση επαναφορά της στην άρθρωση.

Στην περίπτωση αυτή, ο ασθενής αισθάνεται τον ώμο του να «εξαρθρώνεται» αλλά, αμέσως μετά το πέρας του τραυματικού γεγονότος (απότομη κίνηση, πτώση κλπ) η κεφαλή του βραχιονίου παραμένει μέσα στην κοιλότητα της ωμογλήνης και ο ώμος κινείται φυσιολογικά.
exarthrima-omou

Πρόκειται για τις περισσότερες περιπτώσεις κατά τις οποίες, ενώ ο ασθενής αναφέρει ότι «έβγαλα τον ώμο μου» ή «έχω βγάλει αρκετές φορές τον ώμο μου», η άρθρωση φαίνεται φυσιολογική. Φυσικά, ο ασθενής δεν ψεύδεται. Ένας έμπειρος χειρουργός ώμου μπορεί εύκολα να εξετάσει τον ασθενή, να διαπιστώσει τα υπεξαρθρήματα που έχουν συμβεί,  να καθησυχάσει τον ασθενή του και να του εξηγήσει τις διαθέσιμες θεραπευτικές μεθόδους.

Αστάθεια ώμου είναι ένας γενικότερος όρος που αναφέρεται στις περιπτώσεις που η άρθρωση δεν είναι σταθερή  λόγω ανεπάρκειας των σταθεροποιητικών μηχανισμών της. Η έννοια της αστάθειας εξελίχθηκε στο πέρασμα των χρόνων (αρχικά ο όρος « εξάρθρημα» κάλυπτε όλο το φάσμα της παθολογίας της αστάθειας)  και πλέον, με βάση την πληρέστερη κατανόηση της λειτουργίας του ώμου, η αστάθεια διακρίνεται σε δύο είδη:

Τραυματική αστάθεια ώμου

Περιλαμβάνει τις περιπτώσεις ασθενών που έχουν υποστεί ένα ή περισσότερα τραυματικά εξαρθρήματα (πχ πρόσθιο εξάρθρημα ώμου) και πλέον η κεφαλή του βραχιονίου σε συγκεκριμένες κινήσεις αδυνατεί να παραμείνει εντός της ωμογλήνης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η τελική λύση είναι χειρουργική (αρθροσκόπηση ώμου – αρθροσκοπική αποκατάσταση αστάθειας ώμου).

Μη τραυματική αστάθεια ώμου

Αναφέρεται σε μια σταδιακή εκφύλιση των σταθεροποιητικών μηχανισμών του ώμου. Αυτό μπορεί να οφείλεται είτε σε γενικότερη συνδεσμική χαλάρωση του ασθενούς, είτε σε επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα του άνω άκρου που προκαλεί συνεχείς μικροτραυματισμούς στους συνδέσμους του ώμου (πχ αθλητές). Συχνά, η μη τραυματική αστάθεια εμφανίζεται και στους δύο ώμους (αμφοτερόπλευρη) και η θεραπεία της είναι μη χειρουργική.

Για επείγοντα περιστατικά       213 0331715 / 697 2023834